5ปี 4ครั้ง ขอแค่อย่าท้อถอย

กดปุ่มซ้ายบนนี้ เพื่อเป็นกำลังใจให้พี่ๆ Admin ด้วยนะคร้าบ ^^
ต้องมี Account ของ Google+ ก่อนนะ

   Home
   บ้านทั่วไป
       ห้องนั่งเล่น
       สุขภาพ
       ฝากซื้อ/ขาย
   บ้านรวมที่กิน ที่เที่ยว
       ในประเทศ
       ต่างประเทศ
   บ้านลับ ของก๊วนต่างๆ
   บ้านแห่งการบิน
       การบินไทย/ทั่วไป
       สายการบินอื่นๆ
   About Us

วงการการบิน
ThaiSpace
ThaiSphere
Aventail:ThaiSquare
Aventail:ThaiSphere
Aventail:PilotDocs
Aventail:AirCrews
บริษัทการบินไทย
SIGWX
กรมอุตุนิยมวิทยา
ไทยเทคนิค
NewWave
รับสมัครนักบิน การบินไทย
สมาคมนักบินไทย

เว็บเพื่อนบ้าน (ไม่รู้จะแยกกันทำม๊าย)
ThaiB744
ThaiB777
Thai-A330
Thai-AB6
Thai-B737
FB 737

การเงิน
ราคาทองคำ
ตลาดหุ้น(Settrade)
ธ.กรุงไทย
SCB easy
ธ.กสิกรไทย
SCB Business
ธ.ธนชาต

84 Guests, 1 User
tung

ผู้สนใจติดต่อโฆษณา;

- โทร. 086-323-0100 ชาญณรงค์
- ส่ง email ถึง admin@saknid.com
- ส่ง PM มาที่ Admin ครับ

คลิ๊กอ่านข้อมูลของเว็บ

เรียนภาษา

เรียนต่อต่างประเทศ

เรียนต่อนิวซีแลนด์

เรียนต่ออังกฤษ

เรียนต่อออสเตรเลีย

เรียนต่ออเมริกา

เรียนต่อแคนาดา

[NLB]

สวัสดีทุกๆคนครับ

เพิ่งจะรู้จักเวปนี้เมื่อวานตอนดึกๆจากเพื่อน จึงได้รู้ว่าเราพลาดเวปดีๆที่มีข่าวสารและข้อมูลมากมายเกี่ยวกับการสอบนักบินไปซะแล้ว

ก่อนอื่นขอแสดงความยินดีกับผู้ที่สอบผ่านโปรเฟสเซอร์ทุกท่านนะครับ ความฝันใกล้เข้ามาแล้ว เหลืออีกรอบเดียวเท่านั้น ไปกันให้ถึงฝั่งฝันนะครับ

ตามชื่อกระทู้แล้วก็แน่นอนว่าเรื่องที่จะกล่าวถึงก็คือ อยากที่จะเป้นกำลังใจให้ผู้ที่พลาดไปในการสอบปีนี้และปีอื่นๆนะครับ ตัวผมเองนั้นฝันอยากจะเป็นนักบินมาตั้งแต่เล้กแต่น้อยซึ่งก็คงจะเหมือนอีกหลายๆท่านในที่แห่งนี้ ผมเรียนจบเมื่อปี2006และก็ได้เข้าสอบTG SP ในปีเดียวกันนั้นเอง ในตอนนั้นผมไปสอบพร้อมกันกับเพื่อนสนิทของผมที่เรียนคณะเดียวกันและมีความฝันเหมือนๆกัน เราได้ออกเดินมุ่งหน้าตามความฝันของเราไป ระหว่างทางเดินนั้น เราก็ได้รู้จักเพื่อนร่วมทางใหม่ๆอีกมากมาย รอบแล้วรอบเล่าที่เราใจหายเวลาที่เห็นเพื่อนๆเลห่านั้นต้องผิดหวังและไม่สามารถไปต่อบนทางเดินแห่งความฝันนี้ จนกระทั่งวันที่เวลาแห่งความผิดหวังของผมก็มาเยือน เป็นเวลาเกือบครึ่งเดือนหลังจากสอบกับ Professorเสร็จในปีนั้น ผมเฝ้าใจจดใจจ่อตั้งแต่เช้าถึงรายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกจากโปร ทุกๆคนคงเข้าใจถึงความรู้สึกทุกครั้งที่เรานั่ง Refresh หน้าจอและรอคอยด้วยความตั้งใจ เในตอนเย็นของวันนั้นเองที่รายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกนั้นไม่มีชื่อของผมรวมอยู่ด้วย  วินาทีนั้นความรู้สึกมันเหมือนประหนึ่งว่า ความฝันและโลกทั้งใบของเราได้พังทลายลงโดยสิ้นเชิง เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เราได้พบกับความผิดหวังครั้งใหญ่ขนาดนี้ เกิดอาการเสียศูนย์ กินไมได้ นอนไม่หลับอยู่เป็นเวลานานพอสมควร ในความเศร้าคราวนั้นก็ยังมีเรื่องที่น่ายินดีอยุ่อย่างหนึ่งก็คือว่าเพื่อนรักของผมทำได้ มันช่างเป็นโลกที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงของเด็กหนุ่ม2คน โลกใบหนึ่งเต็มไปด้วยความสดใส ความหวัง ความตื่นเต้น ของชีวิตที่รอคอยมานานแสนนาน ในขณะที่โลกอีกใบหนึ่ง มันช่างดูหดหู่ และท้อแท้อย่างหาที่สุดไม่ได้ สิ่งที่เฝ้าวนเวียนอยู่ในความคิดของผนในขณะนั้นคือ การรอคอยเวลาอีก3ปีมันช่างเป็นเรื่องที่ยาวนานเหลือเกิน อะไรจะเกิดขึ้นในอีก3ปีข้างหน้า เราจะสอบผ่านมาถึงรอบนี้อีกหรือเปล่า การบินไทยยังจะมีนโยบายรับ SP อยู่อีกต่อไปหรือไม่

[NLB]

หลังจากผ่านไปนับเดือน จิตใจก็เริ่มที่จะลดความท้อแท้ลง และเริ่มทำใจได้ว่าเวลาของเรายังไม่หมดลง สิ่งที่เราทำได้คือต้องก้าวต่อไปข้างหน้าและรอ รอให้ถึงเวลาที่เราจะสามารถสอบได้ใหม่อีกครั้ง สิ่งที่เราควรจะทำในวันนี้ก็คือทำตัวเองให้พร้อมสำหรับครั้งต่อไป เกือบ1ปีต่อมาหลังจากนั้น มีข่าวดีเกิดขึ้นกับชีวิตนั่นก็คือ TAAรับสมัครSPอีกครั้ง แน่นอนว่าผมไม่รีบรีรอที่จะสมัครเข้ารับการคัดเลือก รีบซะถึงขนาดว่าได้เลขที่ผู้สมัครเป็นคนแรกในปีนั้น ผมผ่านการทดสอบของTAAในทุกๆรอบ ทุกๆขั้นตอน จนมีชื่อในรอบ Final ที่ผ่านการตรวจจิตวิทยาการบินจากสถาบันเวชศาสตร์การบินเป็นที่เรียบร้อยด้วยคะแนนลำดับต้นๆ จิตใจตอนนั้นมันเบิกบานอย่างมากเนื่องจากทราบมาว่าTAA มีนโยบายที่จะรับตามลำดับคะแนน เราต้องได้สิ!คะแนนของเราถัดเลยจากเลขตัวเดียวมาเพียงแค่2ลำดับเท่านั้น แต่อนิจจาความฝันต้องพังทลายลงอีกครั้งเมื่อปรากฏว่าท้ายที่สุดแล้วเราไม่ได้มีชื่ออยุ่ในกลุ่มผู้ที่TAA ตัดสินใจเลือกเข้ามาเป้นนักบินของบริษัท ความผิดหวังครั้งที่2ในคราวนั้นทำให้ผมตัดสินใจที่จะไปศึกษาต่อในต่างแดน

ในปี2008 ผมเดินทางไปศึกษาต่อในระดับปริญญาโทที่ประเทศสหราชอณาจักร ก่อนจะเดินทางไป ผมเฝ้ากังวลว่าผมจะจบการศึกษาในปี2009ช้าเกินกว่าที่ TGจะเริ่มสอบ และจะมีผลทำให้ผมต้องรอไปอีก หลังจากที่รอคอยมาแล้วเป็นเวลา 3ปีด้วยกัน ผมถึงกับโทรไปที่การบินไทยเพื่อขออนุญาตล่วงหน้าว่า ผมจะบินกลับมาสอบรอบแรกแล้วขอยื่นเอกสารช้า รวมถึงขอตรวจร่างกายล่วงหน้าแล้วค่อยบินกลับมาศึกษาต่อจนจบหลักสูตร ในต้นปี2009ก็มีข่าวดีอีกครั้ง ว่าการบินไทยตัดสินใจเลื่อนการสอบไปเป้นช่วงปลายปี ซึ่งมันจะทำให้เวลาของผมลงตัวมากๆ เรียนจบแล้วกลับมาสอบ ช่างเป็นความฝันที่หอมหวลอีกครั้งหนึ่ง ผมมีความสุขกับการใช้ชีวิตที่ต่างแดนเป้นอย่างมาก ได้ไปเที่ยว ได้ไปเปิดโลก ได้ไปเห็นอะไรใหม่ๆในอีกซีกโลกหนึ่ง แต่แล้วความผิดหวังก็กลับมาเยีย่มเยือนอีกครั้ง เมื่อมีประกาศจากTG ว่าจะเลื่อนการสอบออกไปอย่างไม่มีกำหนด เราทุกๆคนทราบกันดีว่าเป็นผลกระทบจากสภาพเศรษฐกิจและผลประกอบการของTG คำว่า “Postpone until further notice” นั้นมันช่างรุนแรง เหลือทน คำถามต่างๆกลับมาอีกครั้ง จะเลื่อนไปถึงเมื่อไหร่? เราจะอายุเกินไหม? หรือว่า ชีวิตนี้เราจะไม่มีทางตามฝันสำเร็จเสียแล้ว? 

[NLB]

 ต้นปี2010 ผมเดินทางกลับมาที่บ้านเกิดเมืองนอน ประเทศไทยของพวกเรา และเริ่มต้นทำงานเป็นพนักงานบริษัทอีกครั้ง จนกระทั่งราวๆเดือนเมษายน มีข่าวดีที่ทำให้หัวใจพองโตอีกครั้ง พร้อมกับไฟแห่งความหวังที่ริบหรี่ได้กลับมาลุกโชติช่วงอีกรอบ เมื่อ TGประกาศจะรับสมัคร SP ในปลายปี2010 ได้เวลาทำตัวให้พร้อม ศึกษาหาความรู้เพิ่มเติม ทำร่างกายให้แข็งแรง อีกครั้ง ท้ายที่สุดการสอบในปี 2010ก็ไม่เกิดขึ้น เมื่อTGได้ประกาศเลื่อนอีกครั้งเป้นต้นปี 2011 ถึงแม้จะผิดหวังอยู่ในใจ แต่มันก็ยังดีกว่าการเลื่อนแบบไม่มีกำหนด นั่นคือสิ่งที่ผมเฝ้าพร่ำบอกกับตัวเองเสมอมา

ปี2011เริ่มขึ้นพร้อมความหวังที่มากขึ้นเมื่อ TAAเองก็เป็นรับสมัครและจัดสอบตั้งแต่ต้นปี การสอบครั้งนั้นทำให้ผมตระหนักถึงความรู้ความสามารถของตัวเองที่ลดน้อยลงไปเมื่อขาดการทบทวนและฝึกฝน ผมไม่ผ่านตั้งแต่รอบข้อเขียน ไม่ผ่านแบบที่เรียกว่าแทบจะส่งการะดาษเปล่าไปด้วยซ้ำ นี่เป็นการพลาดฝันครั้งที่3ของผม ลึกๆในใจความรู้สึกที่ว่าเราจะได้เป็นนักบินเหรอ? ด้วยความมุ่งมั่น ผมสลัดความคิดเหล่านัน้ออกไปอย่างรวดเร็วเนื่องจากการสอบSPของTGที่มาถึงอย่างรวดเร็ว รอบแล้วรอบเล่าที่ผ่านไป มันเป็นภาพที่คุ้นตาอย่างที่สุด ได้เป็นเด็กหนุ่มที่มีความฝันเดียวกับเรา ทั้งผิดหวังและสมหวังในแต่ละรอบที่ผ่านไป

5ปีที่ผ่านมาจาก 2006ถึง2011 มีเรื ่องราวเกิดขึ้นมากมายกับชีวติของผม ในแง่มุมของความพยายามที่จะเป็นนักบิน คงไม่ผิดถ้าจะบอกว่าเต็มไปด้วยคำว่าผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำอีก ผมผ่านการเข้าสอบนักบินมาเป็นครั้งที่4 ซึ่งครั้งนี้มันเป็นโอกาศครั้งสุดท้ายของผม กับอายุ28ปีโอกาสมันคงไม่มีอีกแล้วในปีถัดไป และแล้ววันนี้ความฝันของผมเป้นจริงแล้ว ผมมีชื่ออยู่ในกลุ่มคนที่ผ่านการคัดเลือกจากProfessor ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีจากที่บ้าน จากเพื่อนๆ และอีกหลายๆคน ลึกๆลงไปในใจแล้วผมไม่เคยลืมความรู้สึกผิดหวังในอดีตที่ผ่านมาเลย เรื่องเหล่านั้นเป้นส่วนสำคัญที่ช่วยผลักดันให้ผมมาถึงวันนี้ได้ มาถึงวันที่ทำสำเร็จกับเขาเหมือนกัน ถึงวันนี้แม้หลายๆเสียงจะคอยย้ำกับผมอยู่เสมอว่า “นอนมา” แล้วแน่นอนนั้น ผมบอกกับตัวเองตลอดเวลาว่า ผมจะไม่ประมาท ผมจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ทำให้เต็มที่ในรอบสุดท้าย แล้วคว้าความฝันมาอยู่ในมือให้ได้

[NLB]

พิมพ์มาซะยืดยาว อาจจะฟังดูน้ำเน่าและน่าเบื่อไปบ้าง แต่ผมหวังว่าเรื่องราวนี้จะช่วยเป็นกำลังใจให้กับทุกๆคนที่พยายามที่จะทำตามความฝันของตัวเองนะครับ ทางของผมไม่ได้โรยด้วยกลีบดอกไม้ และไม่ได้มีแต่ความสุขสมหวัง แต่ผมดีใจที่ผมไม่เคยยอมแพ้ ผมไม่เคยทิ้งความฝันของตัวเอง Professorถามผมว่า อะไรทำให้คุณมั่นใจว่าคุณจะเป็นนักบินได้ “I never give up” คือประโยคสั้นๆที่ผมตอบกลับไปในวันนั้น   ขอให้ทุกๆคนที่ยังไล่ตามความฝันอยู่ อย่าท้อแท้นะครับ ตราบใดที่ยังไม่หมดโอกาสก็ขอให้มุ่งมั่นพยายามต่อไปครับ ถ้าแม้ว่ามันไม่สำเร็จจริงๆ อย่างน้อยเราก็ไม่ต้องเสียใจที่เรายังไม่ได้พยายาม สู้ต่อไปนะครับเป็นกำลังใจให้ครับ

[MEE]

กด Like

อ่านแล้วน้ำตาจะไหล

อารมณ์เดียวกันครับ

...

เจอกันวันที่ 1 ครับ

[Firefly]

นุ๊บ นายสมควรได้แล้วจริงๆว่ะ ดีใจด้วยครับ 

[thitiwatmayod]

You'll never walk alone if you don't give up. ยินดีด้วยครับ 

[sodasado]

ซึ้งมากครับ! ผมพลาดไปตั้งแต่โปร group test ครับ ไม่อยากยอมแพ้ กำลังค่อยๆหาทางคิดไปเป็นนักบินให้ได้เหมือนกันครับ

[supermaew]

เขียนหนังสือดีมั้ยครับ 555
 

[neoscuba]

อ่านแล้วน้ำตาซึมเลยครับ ความรู้สึกเดียวกัน ผมเองความสูงไม่ถึง 170cm ไม่มีหวังตั้งแต่จะไปสมัครสอบกับเค้า แต่ก็ยังฝันว่าซักวันนึงต้องบินให้ได้ จำได้ว่าเคยไปลองสมัครกับเค้าครั้งนึง ไปถึงที่รับสมัคร เดินเข้าไปขอใบสมัคร คนแจกใบสมัครมองผมหัวจรดเท้า แล้วบอกว่าความสูงไม่ผ่านค่ะ ไม่แจกใบสมัครให้ เดินคอตกกลับบ้านไป

เรียนจบทำงาน พอเริ่มเก็บเงินได้ก็พยามหาที่เรียน PPL (สมัยผมโรงเรียนสอน CPL มีแต่ที่บ่อฝ้ายที่เดียว) ค้น internet เมื่อ 5-6 ปีที่แล้ว เจอสนามบินบางพระ ไปสอบถามที่สนามบิน พอสู้ค่าเรียนไหว น่าจะขอยืมเงินญาติ ๆ มาเรียนได้ เค้าส่งไปตรวจร่างการที่ รพ.ภูมิพล ก็ไปสอบแบบไม่รู้เลยว่าเค้าสอบอะไรบ้าง ข้อมูลเกี่ยวกับการเป็นนักบินสมัยนั้นไม่ค่อยมี ดุ่ม ๆ เดินเค้าไปขอตรวจร่างกาย ตรวจเสร็จรู้ว่าทำข้อสอบจิตวิทยาไม่ได้ แต่หลาย ๆ คนบอกว่า PPL เค้าไม่ซีเรียส กลับมาบ้านนอนฝันไป 1 อาทิตย์ว่าจะได้บินแล้วเรา พอครบอาทิตย์ไม่มีการติดต่อใด ๆ ทั้งจากโรงพยาบาล และโรงเรียน เริ่มร้อนใจ โทรไปทางโรงเรียนก็บอกให้ไปติดต่อที่ รพ. เอาเอง เราก็โทรไปที่ รพ. เค้าบอกว่าบอกผลทางโทรศัพท์ไม่ได้ ต้องไปฟังเอง วันรุ่งขึ้นลงทุนลางานเพื่อไปฟังผล นั่งรอคนที่จะมาบอกผลอยู่หน้าห้องเค้าครึ่งชั่วโมง พอเค้าพร้อมเค้าก็เรียกให้เราเข้าไปในห้อง แล้วสิ่งที่บอกคือคุณสอบไม่ผ่านจิตวิทยา บอกไม่ได้ว่าตกตรงไหน เคยบอกว่าอยากลองใหม่ก็รออีก 6 เดือน เดินออกจากห้องรู้สึกแย่ที่สุดในชีวิต เหมือนความฝันมันดับไปอีกครั้ง นึกน้อยใจว่าจะแกล้งเราทำไม ไม่ผ่านบอกทางโทรศัพท์เลยก็ได้ ยังรู้สึกดีกว่า เดินออกมารอรถเมล์ที่ป้ายรอหน้า รพ. นั่งอยู่เกือบชั่วโมงแบบไม่รู้จะทำไงต่อ ความหวังที่จะบินมันหายไปแล้ว ทาง รร. ก็ไม่มีการติดต่อมาอีกเลย

หลังจากนั้นมาก็คิดว่าชีวิตคงบินไม่ได้แล้ว เก็บความฝันเอาไว้ลึก ๆ เห็นเพื่อน เห็นคนรู้จักเป็นนักบินก็แอบอิจฉาเค้าลึก ๆ จนล่าสุดอ่านเว็ปไปเรื่อย ๆ เจอเว็ปสนามบินที่ศรีราชา เหมือนไฟมันลุกขึ้นมาอีก วันรุ่งขึ้นโทรไปคุย บอกขอลองขึ้นบินกับครูได้ไหม เค้าบอกมาเลย เรื่องเรียนมาคุยกันก่อนได้ วันอาทิตย์นั้นขับรถไปแต่เช้าเลย ไปถึงครูกำลังจะขึ้นบิน ครูบอกนั่งรอผมก่อนนะ เดินดูเครื่องบินไปเรื่อย ๆ ก่อนก็ได้ ไม่รีบไปไหนใช่ไหม รีบตอบครูว่าอยู่กับเครื่องบินทั้งวันผมก็อยู่ได้ครับ ความรู้สึกตอนเห็นเครื่องบินจอดเรียงอยู่เป็นแถวใน hangar เมื่อเด็กเห็นตุ๊กตาหมีกองใหญ่ ๆ เดินเข้าไปดูทีละลำ

ครูบินเสร็จลงมาคุยกับนักเรียน เรียกเราเข้าไปฟังด้วย แล้วก็ให้นักเรียนมาสอนเราเดินเช็คเครื่องก่อนขึ้นบิน พอเช็คเสร็จครูบอกให้ขึ้นไปนั่งเลย เราก็เดินไปขึ้นด้านขวาของเครื่องเพราะรู้ว่านักบินจะนั่งซ้าย ครูบอกจะเดินไปไหน ขึ้นไปนั่งเลย ตื่นเต้นบวกงงสุด ๆ อยู่ดี ๆ ไปนั่งบนเก้าอี้นั่งบิน แถมกำลังจะออกบินจริง ๆ ด้วย ครูสอนให้ทำ pre-flight check ถามว่าเคยบินมาก่อนหรือปล่าว เราบอกเครื่องบินแต่ flight sim ครูบอกงั้นลองบินเองเลย ครูบอกขั้นตอนสตาร์ทเครื่อง ให้ลอง taxi ออกรันเวย์เอง เกือบทำเครื่องเค้าตกรันเวย์ ครูบอกให้จับ flight control ไว้ตลอด จับความรู้สึกว่าครูทำอะไรบ้างเวลา take off พอบินจริงความรู้สึกมันสั่นไปทั้งตัว ไม่ใช่กลัว แต่มันตื่นเต้นว่าสิ่งที่รอมานานเราได้ทำมันแล้ว ครูบอกให้ลองบินเองดู เลี้ยวตามที่ครูบอก บินวนซักพักครูบอกให้พาครูกลับไปที่สนามบิน ตอนเอาเครื่องลงครูเอาลงให้ แต่ให้เราจับ control ไว้ตลอด เพื่อจับความรู้สึก พอลงถึงพื้นเข้าไปกระโดดอยู่ในห้องน้ำกลัวคนอื่นหาว่าบ้า อยากจะตะโกนดัง ๆ ว่าได้ขับเครื่องบินแล้ว

ออกมานั่งคุยกับครู เรื่องเรียน ครูส่งไปตรวจร่างกายที่ รพ.กรุงเทพ ตอนนี้ผมรอไปหาหมออีกครั้งวันจันทร์นี้เพื่อฟังผลตรวจ ขอให้รอบนี้ได้เรียนบินจริง ๆ ซักทีเถอะ ถึงแม้จะไปไม่ถึง CPL อย่างที่เคยฝัน ที่เล่ามาทั้งหมดจะบอกว่าหลาย ๆ ท่านโชคดีกว่าผม มีโอกาสมากกว่าผม ตอนนี้โอกาสที่จะเป็นนักบินมีมากขึ้น ช่องทางเยอะขึ้น ตราบใดที่ยังไม่ทิ้งความฝัน ซักวันเราต้องบินได้ครับ

[pc14491]

ขอยกนิ้วให้ความพยายามของพี่เลยครับ
ผมเข้าใจไอ้ความรู้สึกตอนมาเห็นประโยค “Postpone until further notice” ครับ
เพราะตอนนั้นผมเพิ่งจบ ป.ตรี หมาดๆคิดในใจว่าได้เวลาถีบเท้าออกทะยานตามความฝันซะทีแต่แล้วก็เหมือนโดนมีฟ้าผ่าลงมาข้างหน้า ด้วยสภาพเศรษฐกิจและวิกฤติการปิดสนามบินสุวรรณภูมิ ระหว่างที่กำลังเคว้งคว้างเพราะทางข้างหน้าดันปิดก็มีเพื่อนๆมีโพสที่บอร์ดนี้ว่าบริษัทวิทยุการบินฯเปิดรับATCผมก็เลยลองไปสอบดู...ตอนแรกที่ตัดสินใจสมัครเพราะอยากเข้าไปทดสอบจิตวิทยาการบินกับสถาบันเวชศาสตร์การบินแต่แล้ว...ทุกอย่างดูราบรื่นดีจนถึงรอบสุดท้าย...ผมคิดจะเปลี่ยนแผนไปเป็น ATC สักพักแล้วค่อยกลับมาสอบSP...แต่แล้วก็ไม่มีชื่อผมในวันประกาศผลครับ...ดีหน่อยที่ก่อนวันประกาศผลสอบ2-3วันในช่วงเดือนเมษาฯทางTGได้ประกาศว่าจะรับสมัครSPในปีนั้น...จึงยังพอมีแสงรำไรให้ผมได้มีหวังที่จะเดินตามฝันต่อไป แต่แล้วก็อย่างที่ทราบกันครับ...ซักพักนึงก็มีประกาศเลื่อนออกไปอีก โชคดีที่ช่วงนั้นผมได้งานประจำทำจึงลดดีกรีความฟุ้งซ่านแล้วผิดหวังลงไปได้บ้าง ระหว่างนั้นผมก็ยังติดตามข่าวการรับสมัครนักบินรวมถึงบุคลากรทางการบินอยู่เรื่อยๆจนกระทั่งTAAเปิดรับสมัครและในเวลาไล่เลี่ยกันบริษัทวิทยุการบินก็เปิดรับATCอีกครั้งครับ ผมสมัครสอบทั้งคู่พร้อมทั้งสมัครสอบSPของTGในระหว่างนั้นด้วย แรกสุด..ผมตกTAAตั้งแต่ข้อเขียน ...ไม่เป็นไรๆยังเหลืออีก2ที่ลุยต่อๆ(คิดในใจ)ต่อจากนั้นก็ตกATCที่รอบสุดท้ายเป็นหนที่2 ....ถึงตอนนั้นยอมรับว่ารู้สึกใจหายครับสอบ3ที่ ปิ๋วไปแล้ว2 แต่ก็ยังเดินหน้าต่อกับTGและช่วงจังหวะนั้นเองTGเปิดรับสมัครCAพอดี ผมก็เลยลองสมัครสอบดู(เอาวะ!ลองดูเผื่อว่าถ้าไปไม่ถึงcockpit...อย่างน้อยก็ยังได้รอสอบใหม่อยู่ในCabin)ไม่รู้โชคช่วยหรือเทวดาสงสารผมประการใด ผมได้ตำแหน่งCAมากอดให้อุ่นใจก่อนวันสอบสัมภาษณ์กัปตันไทย2-3วัน...แต่ความฝันของผมก็ยังอยู่ในห้องcockpitอยู่ดี...และแล้วกระบวนการสอบSPก็ดำเนินมาเรื่อยๆจนกระทั่งถึงวันที่ผมสอบผ่านรอบนี้ในที่สุดครับ

สรุปผมสอบไป5ครั้ง(ATC*2/TAA/CA/SP)ติดมา2ตำแหน่ง ตรวจร่างกายกับ สวบ.ทอ.ไป4หน สอบจิตวิทยาการบินไป3หน(2รอบตอนสอบATCที่ สวบ.ทอ.และอีกรอบกับSIAP)และกำลังจะเข้าตรวจอีกหนจันทร์นี้ครับ...

อุปสรรคของผมอาจจะไม่ใหญ่เท่าของพี่ NLB แต่ที่รู้แน่ๆว่าเหมือนกันคือความพยายามและไม่ท้อถอยสามารถเอาชนะมันได้ครับ!!!

บ่นมาซะเยอะ...สุดท้ายนี้ขอเป็นกำลังใจให้เพื่อนร่วมทางที่ไม่สมหวังทุกๆคน(โดยเฉพาะ71คนในรอบสุดท้าย)ขออย่าท้อแท้อย่าสิ้นหวัง พยายามต่อไปนะครับ...และสำหรับพี่ๆที่อายุเกินแล้ว...ขอให้้ภูมิใจ...ที่ได้พยายามทำอย่างดีที่สุดที่จะตามความฝันของตัวเองแล้วครับ

[MEE]

เก็บอารมณ์นี้ไว้นานๆนะครับ เดี๋ยวผมจะสัมภาษณ์มาลงรวมเล่มขายแข่งกับ I'm a Pilot 

[TON1000KG]

ให้ตายสิ หัวใจคนเว็บนี้ทำด้วยอะไร...เข็มแข็งจริงๆ  ผมขอสู้ด้วยคน  (รวบรวมไปพิมพ์เป็นหนังสือขายแล้วบอกนะครับ จะซื้อมาอ่านเป็นคนแรกเลย ซึ้งจริงๆ)

[iGaMe69]

  สุดยอดครับ

[bigapple]

5ปี 4ครั้ง เหมือนกัน แต่ ยังคงพลาดอยู่...

ครั้งที่1 ปี2007 SP TAA ตกรอบสุดท้ายได้คะแนนจิตวิทยาถัดจากคุณ NLB 2ลำดับ
ครั้งที่2 ปี2008 SP TG ตกProfessor...
ครั้งที่3 ปี2011 SP TAA ตกรอบสุดท้ายอีกครั้ง...
ครั้งที่4 ปี2011 SP TG ตกTeamwork ...

เฮ้อ... อายุ27ละ สงสัยต้องทำมาหากินอื่นๆครับ  T_T

[Wolf]

สักวันจะเป็น อย่างฝันใฝ่.. จะทำให้ด้ายยย..~ 

[icon007]

อายุเกินแล้วครับ หัวใจยังไม่ยอมแพ้ แต่ปัจจัยแวดล้อมทั้งเรื่องเงินทองและที่บ้านไม่สนับสนุนทำให้คิดไม่ตก อยากจะสู้ต่อแต่ไม่รู้ทำยังไง ทุกวันนี้ทำรัฐวิสาหกิจอยู่ ที่บ้านก็ไม่ยอมให้ออกไปเรียน อยากรู้ว่าปัจจุบันนี้เค้ายังรับนักบินที่จบ CPL แบบ part time บ้างมั้ยครับ ถ้ามีก็ยังพอตามฝันได้ เฮ้อ

[neoscuba]

ผมอายุ 35 แล้วเพิ่งเริ่มเรียน PPL ครูบอกจะไป CPL ก็ยังได้ ยากหน่อย ต้องไม่เลือกงาน บินคาร์โก้ หรือเครื่องเหมาลำยังพอไหว เคยถาม CPL Part time ยังมีหลาย ๆ บริษัทรับอยู่ แต่คงต้องดูว่ารายได้ที่กลับมาคุ้มกับค่าเรียนไหม เพราะเอาอายุเข้าไปนับระยะเวลาที่เรียน ระยะเวลาเก็บชั่วโมง ก็คงบินได้อีกไม่กี่ปี ส่วนใหญ่เค้าอยากได้นักบินเด็ก ๆ มากกว่า ฝึกมาแล้วใช้งานได้นานกว่า ผมเองก็ฝันถึง CPL แต่ตอนนี้แค่ค่าเรียน PPL ก็เรียกว่าหืดขึ้นคอแล้วครับ ดีหน่อยที่โรงเรียนที่ผมเรียนค่อย ๆ ทะยอยจ่ายได้ ไม่ต้องเอาเงินไปจ่ายก้อนใหญ่ ๆ สนใจจะลองบิน mail มาคุยกันก็ได้นะครับ เข้าใจคนอายุเกินเหมือนกัน ผมยังนั่งเสียดายอยู่เลยที่รู้ช้าไป ไม่งั้นจบ ป.ตรี แล้วลงเรียน CPL ต่อเลย

neoscuba@hotmail.com

[kanawut]

อื่มมม อ่านของแต่ละท่านแล้วรู้สึกว่าเรื่องของผมกลายเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วไปเลยครับ  สู้กันสุดใจจริงๆครับ

ขอคารวะ 

[Admin]

ยินดีด้วยครับ

ปล. อยากจะทำปุ่มกด like ให้กดกันจริงๆ แต่เวปเต่าเหลือเกิน ไว้ย้าย Server กลับมาไทย แล้วอาการดีขึ้นจะใส่ Option ให้ใหม่นะครับ แต่ตอนนี้ขอแอบไปเที่ยวก่อนล่ะ ชแวป